Maciej Miezian, Postmodernistyczny zmierzch cywilizacji

"Postmodernistyczny zmierzch cywilizacji" to zbiór artykułów i przemyśleń publikowanych wcześniej w czasopismach i wygłaszanych przez autora na wykładach w krakowskim Bunkrze Sztuki. Ich tematyka jest bardzo różnorodna - począwszy od symboliki zajączka w rozmaitych kulturach i cywilizacjach, przez "dwa tysiące lat wchodzenia Polski do Unii", mit Sarmacji, "bezdroża witkacologii" (w tym kilka niepublikowanych dotychczas listów), nietuzinkową postać Stanisława Szukalskiego, aż po zestawienie socrealizmu z pop-artem i działalność Łodzi Kaliskiej. Główną ideą książki pozostaje jednak uchwycenie nonsensów i paradoksów cywilizacji, w której tradycyjne wartości przestają się liczyć, a "przedmiotem uwagi (i gloryfikacji) jest niezborność, wewnętrzne rozchwianie i bezradność człowieka". Z właściwą sobie przekorą i poczuciem humoru Miezian przekonuje m.in., że dzień dziecka stanie się w przyszłości najważniejszym świętem w roku, ponieważ światem będą rządzić dzieci; ekstremum w sztuce jest niemożliwe, bo skoro wszystko wolno, to nie da się przekraczać żadnych barier; a globalizacja jest stara jak świat i nie jest ani dobra, ani zła, ale po prostu nieunikniona.

Anna Głowa